Met Jones gaat het super!
Vrijdag is hij "geholpen" en behalve de rare lampekap merk je niks meer aan 'm. Toen hij s'middags van de dierenarts kwam hebben we hem eerst even bij laten komen en daarna hebben we de "roedel" weer bij elkaar gedaan. Maar dat ging dus helemaal mis.....
Duke had haarfijn in de gaten dat Jones even niet op z'n best was en voor we het wisten, had hij Jones flink te pakken. Het was ineens niet meer ons lieve pupje...
* Paniek in de tent*.
Eigenlijk best logisch, want Jones heeft hem tenslotte ook geregeld bij z'n keel gegrepen.
Duke's nek- en rugharen stonden precies de verkeerde kant op, een teken dat hij heel erg boos was.
Fran en ik hebben de boel uit elkaar gehaald en direct weer gescheiden. Janice en Jones in de keuken, en Duke in de kamer.
******
Zaterdag mochten ze af en toe even onder toezicht met z'n allen in de keuken, (dat ging goed), en zondag hebben we het hele spul maar mee genomen naar de tuin. Steeds de boel gescheiden houden werkt ook niet, ze moeten het tenslotte toch een keer leren.
En ik wist niet wat ik zag..... Geen uitdagerij, geen nekharen overeind, geen rare toestanden. Helemaal niks.
Jones en Duke ontliepen elkaar zelfs...
Aan de hormonen van Jones kan het nog niet liggen, maar blijkbaar heeft het vechtpartijtje van afgelopen vrijdag de rangorde bepaald en heeft Jones eindelijk in de gaten dat hij niet de baas van het spul is.
Duke kon Jones zelfs uitdagen voor een spelletje, maar Jones reageerde niet eens, laat staan dat hij in de aanval ging. En Duke vond het prima, hij vond een leuk takje om mee te spelen.
En hier werd ik dus helemaal blij van:
Duke, ontspannen met z'n staart laag, Jones met z'n koppie de andere kant op, bij dit trio is dat het toppunt van relaxed honden-gedrag.
En Janice..., die maakte zich nergens druk om. En dat ze er zo lekker rustig bij lag, is al een teken dat het goed ging tussen de mannen. Want ondanks haar leeftijd en haar zere poot staat ze nog steeds bovenaan de honden-rangorde.
******
Tja, Janice.......
Ze krijgt steeds meer last van haar poot en gelukkig kan ik dinsdag bellen voor de uitslag van de kweekjes. Ik hoop echt dat het "gewoon" een bijzondere bacterie is, wat is te behandelen is met een bijzonder antibiotica. Verder wil ik nog even niet denken, ik wil nu even genieten van haar en van m'n reutjes die elkaar blijkbaar hebben geaccepteerd. Naast het geweldige weer wordt ik daar helemaal blij van.
Hele fijne dag allemaal!!
Liefs Audrey
